Friday, November 25, 2011

ಮೋಡಗಳ್ಯಾಕೋ....



ಮೋಡಗಳ್ಯಾಕೋ ಧರೆಗೆ ಬಂದಾವ ಇಂದು..
ಸೌಮ್ಯದಿ ಚಲಿಸುತ್ತ ..ಯಾರನ್ನೋ ಆರಿಸುತ್ತ ..
ತವಕದಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಾ ..ಸುಯ್ಯನೆ ಕೂಗಿ ಕರೆಯುವಂತೆ ..!

ಅತ್ತಾಗೆ ಕಪ್ಪಗು ಅಲ್ಲ ಇತ್ತಾಗ ಬೆಳ್ಳಗೂ ಅಲ್ಲ
ತಿಳಿ ಕಪ್ಪು ಸವರಿದ ಹಾಗೆ ಮುಖದಾಗ
ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಹೊರಟಾಳ ...ಇವಳ ಚಲನವು ಯಾರ ಕಡೆಗೋ ?

ಬಿಂಕ ಒಯ್ಯಾರ ತಳುಕು ಬಳುಕೋ ...
ಮನದಲಿ ಏನೋ ಇರಬಹುದು ಅಳುಕು
ಸಂಜೆಯ ತನಕ ಕಾದರೆ ತಿಳಿದೀತು... ಇವಳ ಅಳುವೋ ಇಲ್ಲವೋ ಆನಂದ್ ಭಾಷ್ಪವೋ ..!

Thursday, November 24, 2011

ಎತ್ತಕಡೆ ಸಾಗಿದೆಯೋ ಪಯಣ ?

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ
ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿಯು ಇಲ್ಲ
ಕಾಡುವ ವಿಷಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಗ್ರಿಸುತಿಹವಲ್ಲ
ದಾರಿಯೇ ಕಾಣದಂತಾಗಿದೆ ....ಎತ್ತಕಡೆ ಸಾಗಿದೆಯೋ ಪಯಣ..?

ಕಛೇರಿಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಇಂದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ
ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ
ರಾಜ್ಯಕಿಯ ಕಂಡು ಮನ ಬೇಸತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ
ಉನ್ನತಿ ಕಾಣುವ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಇಲ್ಲ... ಎತ್ತಕಡೆ ಸಾಗಿದೆಯೋ ಪಯಣ ..?

ಶನಿಯ ಕಾಟವೋ..., ಇಲ್ಲವೋ ಮೋಹಿನಿಯ ಆಟವೋ ,
ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಿ.., ಏಳಿಗೆಗೆ ಸರ್ಪಗಾವಲಾಗಿ...
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕೆ ತಡವಿ , ಕೆಟ್ಟ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಕೆಣಕಿದೆಯಲ್ಲ
ಎಂದು ಅಳಿಯುವುದು ಕೇಡುಗಾಲ....ಎತ್ತಣದಿಂದೆತ್ತ ಸಾಗಿದೆಯೋ ಪಯಣ..?

Thursday, November 17, 2011

ಹೆಮ್ಮಾರಿ

ಬಾಳಬೆಳಕಾಗಿ ಬರಲೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ಬಾಳಿಗೆ ಕಿಚ್ಚೊಂದು ಹಚ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟಳು
ಜೀವನ ಬಂಗಾರವಾಗಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ಬಂಗಾರವನ್ನೇ ಕದ್ದು ಓಡಿಹೋದಳು
ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ಪ್ರೀತಿಯ ಅರಿಯದ ಮೊಡಿ ಅವಳು
ಜನುಮ ಜನುಮದ ಸಂಗಾತಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ಯಾವುದೋ ಜನುಮದ ಶತ್ರು ಅವಳು
ಮದುವೆ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಬಂಧನ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ಗಂಡನನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲುವ ಕೊಲೆಪಾತಕಿ ಆದಳು

Monday, November 14, 2011

ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬಾ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವೆ..

ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬಾ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವೆ..

ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕೂಗು...
ಸುನಿ... ಎದ್ದು ಮುಖತೊಳೆದು ಬಾರೋ !
ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವಂತಿ...! ಹಾಸಿಗೆ ಇಂದ ಮೇಲೆದ್ದು
ಕಣ್ಣು ಉಜ್ಜುತಿದ್ದದ್ದು, ಮೈಯ್ಯ ಮುರಿತಿದ್ದದ್ದು .....
ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿ ಆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ..!

ಮಲೆನಾಡಿನ ಸುರಿಯೋ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ
ರೈನ್ಕೋಟ್ ತೊಟ್ಟು , ಉದ್ದನೆಯ ಬೂಟುಗಳ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ಶಾಲೆಯತ್ತಕಡೆಯ ನಡುಗೆ...
ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟಿಯುತಿದ್ದ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಕರೆಯುವಂತೆ ನನ್ನ
ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿ ಆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ...!

ಶಾಲೆಯ ಹಿಂಬದಿಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ..,
ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿಗಾಗಿ ಅಲೆದಾಟ.,
ನೆಲ್ಲಿಯ ಹೆಮ್ಮರವ ಹತ್ತಿದ ಹರ ಸಾಹಸ...
ಪಾಟಿಚೀಲದ ತುಂಬಿ ತಂದ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ, ತುಳಿಸಿ ಲಗ್ನವ ಆಚರಿಸಿದ ಸಂಭ್ರಮ ...
ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿ ಆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ...!

ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯ ಮೆರಗಿನ ಸ್ಪರ್ಶ
ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳತಿಯ ಜೊತೆ ಆಡಿದ ಹರುಷ
ಕೂಡಿ ನಲಿಯುತ ಕಳೆದ ಆ ಕ್ಷಣ..
ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಮನಕೆ ಬಡಿಯುತಿದೆ ..,
ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿ ಆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ...!

Thursday, November 10, 2011

ಶೂನ್ಯ ಜೀವನ

ತನುವು ಕುಗ್ಗಿ
ಮನವು ಬಗ್ಗಿ
ಉಲ್ಲಾಸವೇ ಮರೆತಿದೆ.

ನಿರಸ ಜೀವ
ಕಳೆದ ಭಾವ
ಸೋತ ಅನುಭವದಂತಿದೆ.

ಉತ್ಸಾಹವೆಲ್ಲ ನೆಲಕಚ್ಚಿ
ಬೇಸರದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ
ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನದಂತಿದೆ.

ಇನ್ನೇನು ಉಳಿದಿದೆ ಜೀವನದಿ ?
ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಚ್ಚಿ., ಚೀರ ನಿದ್ದ್ರೆಯಲಿ...
ಮರೆಯಾಗುವಂತನಿಸಿದೆ.....!!!